Recht op bescherming tegen opsluiting: voorbeeld
Schrijf-ze-VRIJ-dag 2006
Dit Filmpje gaat over een schrijfactie van Amnesty International.
De leefomstandigheden en de infrastructuur in de gesloten centra zijn niet aangepast aan kinderen. Ze kunnen maar twee uur per dag buiten op een 'speelpleintje' achter metershoge prikkeldraad en tralies, ze krijgen geen of weinig onderwijs, de gemeenschappelijke leefruimte waar deze kinderen vaak heel wat tijd (moeten) doorbrengen, is lawaaierig en bijna de hele dag door speelt de televisie. De programma's die getoond worden zijn vaak niet aangepast aan kinderen. Speelgoed ontbreekt of is in zeer slechte staat.
Daarom heeft Amnesty International, samen met andere niet-gouvernementele organisaties, handtekeningen verzameld tegen de opsluiting van kinderen in gesloten centra. Die werden overhandigd op Wereldvluchtelingendag, 20 juni 2006, aan Patrick Dewael, Minister van Binnenlandse Zaken. Tijdens Schrijf-ze-VRIJdag hebben ze hun actie verder gezet.
Getuigenissen
Sacha
Ik verbleef 6 maanden en 4 dagen in een gesloten centrum. 3 weken op 127bis omdat ik elke poging tot verplichte terugkeer verijdelde. Voor de rest van de tijd verbleef ik in Merksplas. Het verschil tussen de 2 centra is dat je in 127bis kan uitrusten op een bed en dat je in Merksplas niet kan rusten want er is veel lawaai en veel volk. In totaal heb ik 5 tot 6 maal een verplichte terugkeer tegengewerkt.
Te Merksplas moest men opstaan te 7u en dan gaan naar een grote zaal voor het ontbijt. Vervolgens kon men kort verblijven in een binnenkoer en voor de rest bleef men altijd binnen. Elke dag: dat is hard. Maar voor mij waren de pogingen tot uitwijzing het verschrikkelijkste. Ze sloegen op mij als op een hond. Mijn handen waren geboeid. Ze waren minstens met 10 politieagenten. In het centrum waren er veel spanningen. Er waren mensen die ruzie maakten, soms vielen er klappen.
In Merksplas zag ik geen kinderen wel in Zaventem (127bis). Er werd niets georganiseerd voor hen, er waren geen activiteiten. Ze brachten de dag door zoals wij. Een keer zag ik een Afrikaanse familie die werd weggebracht voor uitwijzing. Ze weigerden in de auto te stappen. De agenten namen de vrouw met geweld op en verplichtte haar in te stappen. Zelfs de kinderen werden met geweld behandeld. Ik had ook gezondheidsproblemen. Ik was gestresseerd omdat ik opgesloten zat in een kamer met andere mensen. Ik was vlug zenuwachtig. Er waren geneesheren maar ze deden er niet zoveel voor. De maatschappelijk assistentes, de bewakers en anderen deden ze het soms goed, soms niet. Wat me wel geweldig getekend heeft zijn de uitwijzingen. Daar zijn ze gemeen. Ik had soms problemen maar ik verkies er niet over uit te wijden omdat dit me weer kwaad maakt.
Voor vervolg klik hier.
Jeugdgevangenissen
Klik hier voor een dossier uit de Gazet van Antwerpen waarin de geschiedenis van jeugdgevangenissen wordt geschetst.